तळपला सुर्य - उन्हाळ्याची कविता

 तळपला सुर्य आकाशी 

झळा झुकल्या अवनी 

भेगा कडाडल्या माती 

जणू दामिनीची पर्वनी ||१||

माणसा तुझीच किमया 

झाडं काटली किती 

तुझ्याचं भविष्याची तूला

का नाही वाटली भिती ? ||२||

प्रदुषणाचा हा विळखा 

 माणसा भोवला आता तूला

वेळ झपाट्याने चालली 

कोण सावरीलं निसर्गाला?||३||

किती ओढवल्या आपत्ती 

माणसा स्वतः हून अंगावर 

वाढत्या रोगराईचा परिणाम 

बोचू लागला मनावर ||४||

नाही उरली नक्षत्रे 

वेळ काळ पाळायला 

वाटेल तेव्हा तीही लागली 

सडा गारांचा पाडायला ||५||

आता तरी सावर माणसा 

पुढील पिढ्या वाचवायला 

जगवून झाडांना तू आता 

शिक निसर्ग सांभाळायला ||६||